یک فیلم کوتاه درباره عشق

احساسات و شخصیت‌ها رو خوب منتقل میکنه.

کارگردان در این فیلم عشق را در زبان به تصویر نکشید بلکه در نگاه این کار را کرد و کسی که واقعاً عاشق باشد می‌داند که چقدر این حرکت کارگردان فوق العاده است چون نگاه به معشوق بزرگترین هدیه به عاشق است. در صحنه ای پیرزنی که عاشق با او زندگی می‌کرد به او گفت پسرم دندانش درد می‌کرد و او قسمتی دیگر از بدنش را سوزاند و درد دندانش یادش رفت و عاشق سعی کرد این کار را با فرو کردن قیچی در دستش تکرار کند اما کارگردان نشان داد که درد عشق فیزیکی نیست که تو بخواهی از یاد ببری درد عشق روحی و عاطفی است. از نظر من ایده فیلم بسیار نو آورانه و جذاب بود چون اکثر عاشقانه ها فقط عشق را روایت می‌کند اما این فیلم چاشنی های زیادی و قوی ای داشت. در فیلم نشان داد که عشق از دور چقدر زیباتر است اما زمانی که به آن برسی چقدر تفاوت دارد. اما در فیلم کاملاً واضح بود که عاشق کاملاً برای عشقش شجاع است و در صحنه ای که حاضر شد برود و کتک بخورد این کاملاً واضح بود. ولی از نظر من مهم ترین مفهومی که کیشلوفسکی در این فیلم توانست به تصویر بکشد این بود که عاشق واقعی توقعش از معشوق رابطه جنسی و بوسه و از این موارد نیست و عاشق واقعی کاملاً صاف و صادق معشوقش را دوست دارد. در لحظاتی دیگر کیشلوفسکی به خوبی نشان داد که وقتی معشوق قبول کرد با عاشق به کافه برود انگار دنیا را به عاشق داده بودند. استرس زیادی که عاشق در رویارویی نزدیک دارد زمانی که دیگر فقط از دور نیست را می‌توان زمانی فهمید که عاشق برای نوازش دست معشوق بسیار عرق کرده و لرزش در دست هایش حس می‌شود. عاشق در عین حال شجاع بودن برای معشوقش در رویایی با او بسیار ترس دارد. و صحنه ای در این فیلم بسیار تکان دهنده بود که کیشلوفسکی نشان داد عشق بیش از حد با یک اشتباه می‌تواند باعث مرگ و خودکشی عاشق شود. و در لحظات پایانی فیلم کاملاً عاشق بر روی معشوق که قبل از آن انسان خوبی نبود تأثیر گذاشت جوری که معشوق کاملاً عاشقِ عاشق شده بود. صحنه پایانی فیلم بسیار زیبا بود که معشوق بازتاب خود را دید که در بد ترین حالت آنجا است اما عاشق هست تا دلداریش دهد. این فیلم با کارگردانی فوق العاده کیشلوفسکی بسیار کامل و پر جزئیات به مسائل عشق پرداخته و تجربه ای باورنکردنی با موضوع عشق را برای مخاطب به ارمغان می‌آورد.